60 procent wszystkich obywateli Kataru mieszka w jego stolicy, w Ad-Dauha. Niektóre źródło podają, że ten odsetek może sięgać nawet 80 procent. W obydwu przypadkach stosunek zamieszkiwania stolicy do innych rejonów krajów wychodzi imponujący. Nie trudno się domyślić, że Ad-Dauha dzierży miano największego miasta w Katarze.
Ad-Dauha, położone na wschodnim wybrzeżu półwyspu Katar, stanowi ważny ośrodek ekonomiczny i turystyczny na mapie świata. Jak przystało na stolicę jest także centrum politycznym kraju. Zamieszkuje ją Szejk Hamad bin Khalif Al Thani – obecnie panujący Emir Kataru. Dynastia Al Thanim rządzi krajem już od XVIII wieku. Nie należy ignorować znaczenia miasta, dlatego warto nieco poszerzyć swoją wiedzę o parę informacji z nim związanych.
W dziewiętnastym stuleciu Ad-Dauha była niewiele większa od niedużej wsi znanej wtedy pod nazwą Al Bida. Pierwsza wzmianka o mieście pojawia się na angielskich mapach z 1765 roku, które były sporządzone bardziej w oparciu o wiedzę Arabów niż wynikające z bezpośredniego doświadczenia Anglików. Z czasem zaczęto stosować określenia Ad-Dauha, które pochodzi z arabskiego "ad-dawha" i ma oznaczać "wielkie drzewo". Co stanowi aluzję do początków miasta, kiedy to drzewo usytuowane pośrodku osady rybackiej koncentrowało wokół siebie wszystkich ludzi.
W krajach anglosaskich zamiast Ad-Dauhy używa się częściej nazwy Doha i chyba właśnie ten termin jest bardziej rozpowszechniony w świadomości typowego Europejczyka. Źródłem terminu "Doha" pozostaje również język arabski, gdzie słowo "dohat" oznacza zatokę, a jak wiadomo stolica Kataru położona jest nad Zatoką Perską. Należy jednak pamiętać, że zalecaną polską nazwą tego miasta jest Ad Dauha.
Kraj w swojej historii znalazł się dwa razy pod zaborami. W latach 1872-1916 został wcielony do Turcji. Następnie utrata niezależności dokonała się na rzecz Wielkiej Brytanii, kiedy to Anglicy ustanowili w 1916 roku w Ad-Dausze siedzibę swojego protektoratu. Drugi zabór potrwał aż do 1971 roku, wtedy dopiero Katar odzyskał niepodległość, a Ad-Dauha otrzymała rangę stolicy.
Jeszcze w XX wieku gospodarka Kataru uzależniona była od rybołówstwa i połowów pereł, które stanowiły główny dochód do budżetu państwa. W Ad-Dausze znajdowało się ponad 350 łodzi wydobywających perły z Zatoki Perskiej. Jednak po wprowadzeniu japońskich pereł hodowlanych w latach trzydziestych, cały region, włączając miasto Doha, wpadł w głęboką depresję ekonomiczną, która wielu mieszkańców pociągnęła do ubóstwa. Sytuacja odmieniła się w momencie odkrycia złóż ropy naftowej na terytorium Kataru. Wydobycie i eksport ropy rozpoczął się po drugiej wojnie światowej, bowiem na czas jej trwania został wstrzymany. Obecnie Katar produkuje ponad 800,000 baryłek ropy dziennie.
Odzyskanie niezależności i ustanowienie Dohy stolicą kraju było następnym krokiem do dynamicznego rozwoju miasta. W miejsce dawniejszych slumsów zaczęły się pojawiać coraz to nowe budynki mieszkalne. Zainwestowano w budowę odsalarni wody, która obecnie zaopatruje mieszkańców w wodę. Zmodernizowano port dostosowując go do przyjmowania jednostek oceanicznych. Również port lotniczy znalazł swoje miejsce w obrębie miasta. Jego budowa przyczyniła się do wzrostu liczby turystów zwiedzających Katar. Na żałowano pieniędzy na komunikację, mając teraz świetnie rozwiniętą sieć dróg oraz sprawnie działający transport lądowy i lotniczy.
W 1969 roku oddano do użytku publicznego budynek Izby Rządu, który obecnie uważany jest za najbardziej rozpoznawalny punkt orientacyjny w mieście. Kolejne ważne wydarzenie to otwarcie w 1973 roku Uniwersytetu Kataru. Co ciekawe, wśród małej populacji, w pierwszym roku rekrutacji na studia uczelnia przyjęła 57 mężczyzn i aż 93 kobiet. Dwa lata później powstał kolejny ośrodek życia kulturalnego miasta, a mianowicie Muzeum Narodowe Kataru umieszczone w zabytkowym pałacu.
Dumą Kataru jest mająca swą siedzibę w stolicy arabska telewizja A Jazeera. Kanał rozpoczął swą emisję w listopadzie 1996 roku, a powołany został przez Szejka Hamada bin Khalifa Al-Thani. Wśród dziennikarzy zatrudnionych w stacji znalazło miejsce wielu uprzednio rekrutowanych do mającej powstać z nieudanym skutkiem arabskojęzycznego kanału BBC World Service. Powodem niepowodzenia miały się okazać kłopoty z cenzurą w Arabii Saudyjskiej.
Według głoszonych założeń Al Jazeera funkcjonuje jako stacja niezależna politycznie, podająca fakty w jak najbardziej obiektywnym świetle, nie mająca się bać słów krytyki. I choć wiele z tych deklaracji stanowi swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości to jednak należy pamiętać, że stacja finansowana jest przez emira Kataru. Na koszty wynikające z założeniem Al Jazeera otrzymała 150 milionów dolarów, a przez kolejne lata emisji dostaje corocznie dotacje z rządu. Taki stan rzeczy uniemożliwia w pełni obiektywne przedstawianie informacji odnośnie działań rządu Kataru, zwłaszcza tych wymagających słów krytyki. W rezultacie wiele wydarzeń jest przemilczanych.
Taki stan rzeczy nie odnosi się jednak do wydarzeń mających miejsce w innych państwach arabskich, wobec których dziennikarze Al Jazeery zachowują pełen profesjonalizm i odwagę w podejmowaniu kontrowersyjnych tematów. Dzięki temu stacja stała się najbardziej opiniotwórczym medium arabskim, na którego zdanie powołują się inne zachodnie stacje.
Aneta Gajak
Źródło:www.wikipedia.org
Zdjęcie: Archiwum odkryjdubaj.pl